07 september 2014

Wijsheidstanden

Tussen de vloeibare voeding en pijnstillers door besloot ik om nog eens een artikel te schrijven. Deze keer over wijsheidstanden. Of in mijn geval, het gebrek er aan.

Het is vast herkenbaar voor velen: het moment dat je tandarts zegt dat je je wijsheidstanden moeten laten trekken. Even paniek. Zeker als je net als ik nog nooit een minuut in een ziekenhuis hebt doorgebracht - op mijn geboorte na, natuurlijk ;-) - en dan meteen onder verdoving moet om die 4 rakkers te laten verwijderen.

Twee maanden van horrorverhalen op het internet lezen, vlogen voorbij en uiteindelijk was het zes september. 's Morgens vroeg mocht ik me aanmelden in het ziekenhuis, waarna een verpleegster me al snel in een niet zo modieus, half gesloten jurkje hees. Nadat ik dan op een bed door het hele ziekenhuis werd gerold, was het zover. Ik werd verbonden met een baxter en kreeg pleisters over mijn hele lijf. Toen zag ik een masker op me afkomen en voor ik het wist, lag ik een diepe slaap.

Vage achtergrondgeluiden sijpelden mijn oren binnen. Het felle licht prikte in mijn ogen, waardoor ik ze meteen weer dichtkneep. Ik hoorde verpleegster tegen elkaar praten. Ze kwamen ook meteen naar mij en ik antwoordde half bewust op hun vragen. Mijn hele lijf begon te trillen en ik proefde de metaalsmaak van bloed in mijn mond. De verpleegster kwamen nogmaals checken.
Toen ik helemaal wakker was, rolden ze me naar mijn kamer. Een tweepersoonskamer, waar ik toen alleen lag. Met tv en radio tot mijn beschikking.

Uren van luieren volgde. De verpleegster vroegen om de haverklap of ik iets nodig had, ik had geen erge pijn en met muziek en een goed boek verveelde ik me zeker niet. Dit kon ik wel gewend worden ;-). Behalve mijn dikke wangen, die mogen snel weer verdwijnen!

Laat je dus niet afschrikken. Natuurlijk is het voor iedereen anders, maar verwacht niet meteen het ergste.
Hebben jullie ze al laten verwijderen?